martes, 30 de marzo de 2010
The Unseen Storm
The storm is not seen
But I can feel it inside when you rise
Pretending to trip and finding you, it’s the beginning of an important trick
Always holding the same old mark cards
I don’t remember seeing you cry
From the distance, hearing you, I feel the emptiness of my absence
I suspect that beyond the belief of the inflows of my essence,
You have walked your way
This is your time, enjoy it.
I’m wondering who will be with you tonight
Who will hold you?
Meanwhile, I’m riding thru thunders,
I don’t want no mercy,
Already hardened, continuing an endless battle
Till my last day,
Your fire will always be with me.
Traducción: Tigreneng
jueves, 25 de marzo de 2010
Un Tramo Más
La tormenta no se deja ver.
La intuyo en mi interior cuando apareces.
Hacer como que me tropiezo y encontrarte
es el comienzo de una baza fundamental.
Siempre con las mismas viejas cartas marcadas.
No recuerdo verte llorar.
Desde lejos, al oírte, percibo el vacío de mi ausencia.
Sospecho que, ajena al influjo de mi esencia,
te has adentrado en tu camino.
Este es tu momento. Disfrútalo.
Me pregunto quien estará contigo esta noche.
Quien te abrazará.
Yo mientras, cabalgando entre los truenos,
no pido clemencia.
Ya curtido, continuo una batalla
sin final.
Hasta mi último día,
tu fuego me acompañará siempre.
martes, 16 de marzo de 2010
Only Love Can Break Your Heart
NEIL YOUNG COVER
When you were young
and on own
How did it feel
to be alone?
I was always thinking
of games that I was playing.
Trying to make
the best of my time.
But only love
can break your heart
Try to be sure
right from the start
Yes only love
can break your heart
What if your world
should fall apart?
martes, 9 de marzo de 2010
Hola De Nuevo
Era un gran agujero de nada en mi corazón.
Una herida cruel. Un vacío intenso, un recodo insalvable.
Era el punto infinito al que nunca llegaba. Era lo que más me faltaba.
Hoy he llegado a respirar hondo. Tan hondo que casi me ahogo.
Sin verte se que estás ahí, en algún lugar lejos de mi. Viva y feliz.
Luchando.
Los recuerdos penetran violentamente en la coraza creada, rompiéndola mientras configuran una realidad nueva e inamovible.
Tu vuelves a existir.
Te recuerdo alegre.
Inocencia salvaje sincera y natural, que espero que el tiempo y las personas no hallan logrado transformar.
Yo te saludo, y mirándote de frente te invito a entenderme. Una vez más aquí estoy, de cara al mundo, mostrándome ingobernable, feroz y pendenciero.
Nunca harán un santo de mi.
viernes, 26 de febrero de 2010
Aló Ven...

Pois o que vedes o Oeste das Islas Canarias, e unha tormenta que vense formando dende fai varios días días, e que comenzou no sur de Madeira.
Mañá, supostamente, rozará Galicia.
Os seus efectos variarán moito segundo a sua evolución. Ousexa, pode pasar mais cerca ou por enrriba de nos. Algo ao que xa estamos acostumados.
Aran e Lolo quedarán na casa de Luis e Bego, e o meu irmán xa ven pra miña a pasar a noite.
O ano pasado o Klaus, destrozounos o tellado, facendo que entrara a auga na casa. Algo que dixeron que iban a axudar a reparar os políticos, e que nós, tras facer os papeis pertinentes, ainda esperamos.... ja ja ja....
Hoxe, acabo de despedirme dunha árbore a que lle teño moita estima. Penso que non vai aguantar erguida este vendaval.
E un abeto, e leva tantos anos prantado coma a casa construida. Evidentemente foi un árbore glamouroso, coas suas bolas de cores, espumillós e avós tripudos e barbudos colgando.... foi a última árbore natural de nadal que tivemos na casa dos meus pais. Hoxe, e un monumento a dignidade dos bosques.
Escribo dende a cociña mirando pra ela, e penso que detrás ten unha paisaxe bonita dabondo pra facerme olvidar a sua figura. En caso de que mañá, levante o día e a miña árbore de aquel nadal, sigua tumbada e non se ergua mais.
O vento comenza a zoar xa. Pero os galegos, sabenmos que nunca choveu, que non escampara. Así que aquí estamos: A VELAS VIR!!
Alegrome de que Aran estea ben en Ferrol co cativo. O ano pasado mentres o Klaus destrozabanos o tellado, o que peor levei foron as suas bágoas mentres faciamos a cena, e oíamos voar a uralita...... -La casiña.- recordo que dicía entre sollozos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)