lunes, 26 de mayo de 2008

Con La Frente Marchita

Regresar no es volver. Se vuelve a lo de antes. Sin cambios. Sin morriña. En cambio se regresa consciente de que, el camino, ha hecho detonar algo en el alma, que causará cicatrices difíciles de borrar.
Nadie regresa loco, pero sí, se vuelve loco.
Estos días de viaje, sin buenas olas, ni sol, sin noches de hoguera, cerveza y compañía, se ordenan en una esquina de mi cabeza, de donde no saldrán jamás. Gracias a personas ajenas al circo del surf, pero cosidas con un hilo irrompible a las olas del mar.
Rubén, Chusma, Felipe(Tombos), Felipe(Tablón), Mesi, Suso, Mario y mis amigos Carlos Pita y Edu. Y en especial a Lisa y Docal, de Cariño. La gente del Norte se reunió de nuevo en las tierras del fin del mundo. Pronto nos volveremos a ver.

miércoles, 21 de mayo de 2008

Carretera Y Manta


Ya es hora. Dejo atrás el castillo por unos días. Huyo. Nada mejor que desaparecer unos días entre las olas del Oeste para olvidar caras y borrar comentarios. Para establecer prioridades y ordenar ideas. Para no perder la buena educación y no acabar por mandarlo todo a reciclar.
La furgo, los tablones, unas páginas imprimidas de un libro robado en la red, comida, cerveza, unas palas, un balón de Rugby, Neil Young, Pearl Jam, Lennon, My Morning Jacket, Pink Floyd, Kings Of Leon, Damien Rice y mi guitarra. Voy bien acompañado.
Espero surfear algo, pero si no, tengo mucho en que pensar para afrontar lo que haya tras la próxima curva.
Siempre me gusto madrugar. Amaneceré solo, mientras Edu y Carlos apuran horas a la noche. Mirando el Mar, igual que el día anterior al acostarme. Viviré, durante un tiempo, el verano sin fin. Y regresaré a casa, para hundirme de nuevo respirando realidad.
Ojalá estuvierais allí conmigo: Deguananonli, Sandman, Yeti, Teté, Titín... y alguno más.
Cuidadme bien lo que dejo tras y acordaros de echar la puerta al salir de La Playa.
Volveré, no quiero hacer amigos nuevos.

martes, 13 de mayo de 2008

Un Día


Mais tarde, cando o Sol descanse no lado escuro, buscarei a maneira de erguerme, e buscar un lugar a onde ir. E ti, virás comigo.
Coma tantas outras veces, fuximos. E farémolo correndo, da man, alborotados e ríndonos de eles. Eses que rompen a nosa paz e observan dende as fiestras a nosa tranquila vida.
E chegará un tempo no que as mañás sexan doces coma nísperos, e as tardes soen melancólicas e dean paso a lúas amarelas, e noites de pupilas estreladas.
E na praia, deitados, deixaremos de soñar co paraíso, e abrazados xogaremos coas ondas.

jueves, 8 de mayo de 2008

Liberté, Égalité, Fraternité


El 11 de Septiembre de 2001, en la capital del primer mundo Nueva York, 2.973 personas fallecidas y 24 desaparecidos, fueron y siguen siendo la excusa para tomar numerosas medidas drásticas, que cambiaron el mundo. Un mundo a medida de los países desarrollados.

Los días 3 y 4 de Mayo de 2008, en Myambar una desolada esquina del tercer mundo en Birmania, una cifra aún desconocida pero que ronda los 100.000 muertos, y miles de desaparecidos, se queda en lo que es: Una cifra, incapaz de modificar ni un ápice nuestras acomodadas posaderas. En un país amordazado por la dictadura militar y con 53 millones de personas por debajo del umbral de la pobreza.


Esto tiene que tener un final. Espero no estar aquí para cuando el fuego del infierno convierta en abono, nuestras pobres vidas ricas.

lunes, 5 de mayo de 2008

Oswaldito, Berde, Chua Chua...



Fai xa doce anos que chegou a nosa tenda(Kingmatt e mais eu tiñamos unha Tenda De Surf), un elemento greñudo, vaqueiros cortados polo muslo e camisa a cadros. Un home-neno, con ideas inverosímiles sobre o surf e as súas variantes. E sobre as mulleres e as súas....... cousas. Dende querer cambiarlle as pranchas de abaixo aos corchos(bodyboards), por unha dun modelo distinto. Ata colocarlle bombonas para facerlles mais roker. As súas tablas, planas e con todo o roker na punta: "babuchas". A súa onda preferida: Grande e cerrona! -Ajaaaaaaaa..... O seu método para limpar o cabezal do aparato de música do coche: metelo nun caldeiro con auga e xabón e colgalo no tendal a secar..... Cando estropeou a ventá da porta do coche, e nin baixaba nin subía: -Pois doulle parafa e pego as maos e a baixo.........E así facía. Co Ginsu abría as latas e comía o atún. Pintaba os tambores de freo do coche e logo, para secalos, íase dar unha volta nel..... Os que viñan detrá gustaballes moito o efecto lunar que lles deixaba a pintura no capó......
Era membro dun clan salvaxe e temible, do que formaban parte: Walter, Suso e o gran Aleixo. Este último encontrase surfando e bebendo nas praias solitarias dos sonos verdadeiros.
Berde era o rei da noite e do día, o señor de Peizás, O amo de San Martiño e o amigo ao que todo o mundo chama cando as cousas non van ben. È o campión galego de surf de todos os tempos. O azote das burelesas, Mr. polito.......
Como todos os raros asociais e humildes, agocha un corazón tan nobre coma a súa mirada, e unha autenticidade autóctona e increvantable. A súa dignidade estará sempre a salvo, mentres non grite: -Chuminos espesosssssssssss....... no medio dalgunha praia do noso litoral.
Moito debería de escribir sobre Berdeal, pero sen unha cervexa e KinMatt polo medio, non me atrevo a continuar.
Dez anos despois do último baño xuntos, o venres chamoume e surfeamos Esquinita's. Mal vento, sen ondas e na peor marea. De todas as maneiras, foi un pracer. Espero repetilo pronto, e xunto a Suso, Walter e KingMatt.
Un saúdo Campeón De Surf De Todos Os Tempos Dos Barrotes Infernais.